Home Nieuws

Nieuws

Getuigenis na hersenbloeding

Niet aangekondigd…

Plotseling…

veranderde een ontspannen zwemuurtje in een spannende tijd op de Medium Care afdeling van het Academisch Ziekenhuis Maastricht. alt

Maandagmiddag 1 maart 2010, een datum die ik nooit meer vergeet. Tijdens het zwemmen kreeg ik plots hele, felle hoofdpijn, zo erg dat mijn nek helemaal stijf werd en ik mijn hoofd niet meer kon bewegen. Het kostte me enorm veel moeite om me weer aan te kleden en naar de dokter te gaan. Doorverwijzing naar het ziekenhuis en daar was, na een eerste scan, al direct duidelijk wat er aan de hand was: een hersenbloeding. Helemaal niet aangekondigd, overkomt je dit. Mijn wekelijks zwemuurtje veranderde, zomaar ineens, in een spannende tijd van onderzoeken en onzekerheden. Toen ik voelde dat er iets niet goed was, maar nog niet wist wat er precies aan de hand was, heb ik gebeden: Here, U weet alle dingen en mijn leven is in Uw hand. Toen ik later in het ziekenhuis hoorde van de bloedvlek in mijn hoofd, kwam dit gebed weer en kreeg ik zo een intens gevoel van rust en vrede in mijn hart, een gevoel dat ik tot nu toe nog steeds niet kan omschrijven, zeker niet omdat ik normaal een nogal zenuwachtig iemand ben en vlug in paniek kan raken. Dit intense gevoel van rust is al die tijd bij me gebleven, zowel tijdens het verblijf van 3 en halve week in het ziekenhuis als de maanden van herstel thuis.

Doordat ik veel hoofdpijn had en heel erg moe was, kon ik niets doen dan liggen en nadenken… Maar juist in deze momenten gaf de Here me steeds weer een bemoediging of een lied in mijn gedachten die mijn hart raakten.

 

  1. Psalm 91:14-16 is zo een tekst/lied waar ik mij aan opgetrokken heb en is mij tot grote steun geweest. Deze tekst heb ik 2x gekregen maar ik moest het lezen in de ‘zij’ vorm. God weet wat Hij doet…

    Omdat zij mij zeer bemind, zal Ik haar beschermen, Ik zal haar beschutten, omdat zij Mijn Naam kent. Roept zij Mij aan, Ik zal haar antwoord geven, Ik zal in de benauwdheid bij haar zijn. Ik zal haar uitredden en tot ere brengen. Met lengte van dagen zal Ik haar verzadigen en Ik zal haar Mijn heil doen zien. 

  2. Psalm 23: De Here is mijn Herder, mij ontbreekt niets…. Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad want Gij zijt bij mij!
  3. Hebr. 13:5: Ik zal je geenszins begeven, Ik zal je geenszins verlaten… Deze was mijn jaartekst voor 2010. Hoe bemoedigend is het te ervaren dat God Zijn Woord aan ons waarmaakt, heel bijzonder!
  4. Jes. 41:10: Vrees niet want Ik ben met u, zie niet angstig rond want Ik ben Uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun ik u met Mijn heilrijke rechterhand.

 

Wanneer je geen krachten of moed hebt, geeft God je Zijn woorden in gedachten die je mag opeten en waarvan je geen honger krijgt. Ook de vele gebeden die voor mij naar Gods troon gebracht werden, zijn me tot grote steun geweest. Het gaf me zoveel kracht om op God te blijven zien en te vertrouwen dat Hij mijn leven in Zijn hand had en Hij mij heel dicht nabij was. Dank U wel Heer Jezus!! En allen die voor me gebeden hebben.

Maar de tijd van rust en herstel heeft me veel geleerd. De Here was er altijd  en ik ben over veel dingen gaan nadenken, vooral om wat we met ons leven doen wat God ons heeft gegeven. We leven in een zo gehaaste wereld, alles moet snel en vlug, we worden opgejaagd door de druk om ons heen en wijzelf gaan ook drukker en drukker worden. Is er dan nog tijd om even met God te praten? Is er dan nog tijd om Hem even te danken voor het lekkere eten wat we krijgen? Vinden we nog wel even rust om bij Hem te zijn en na te denken over bovenstaande tekst: Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat eenieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft. We hebben van God dit geweldige cadeau gekregen, nl. Zijn lieve Zoon Jezus, maar wat doen we met Hem?

Is het niet goed om hierover eens even na te denken? Ons leven kan ineens, zomaar een wending krijgen en hebben we dan gedaan wat Jezus zo graag zou willen dat we doen? Zijn we dan klaar om naar Jezus te gaan en Hem te ontmoeten en eeuwig met Hem te leven? Hij heeft zelf gezegd dat Hij weer terug zal komen als Hij onze woning in de hemel klaar heeft, niemand weet wanneer dat zal zijn.

Ik ben bijzonder blij en dankbaar voor het cadeau wat ik van God heb gekregen, nl. Jezus, Zijn lieve zoon, een waardevol cadeau. Maar ik wil ook graag dat God zal mogen blijven zien dat ik nog aan dat bijzondere cadeau denk en dat Hij Jezus in mijn leven mag zien en dat dit Hem mag verheugen. Ik wil dicht bij Jezus blijven en klaar zijn voor de dag dat Hij wederkomt! Alle eer aan Hem die zoveel van ons houdt!

Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat eenieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft!

Johannes 3:16

alt

 

 

 

 

Obama wil vlag vervangen door die van de VN

Het zou iedere christen moeten aanspreken – dat land in het Midden Oosten waar onze Heer Jezus op aarde leefde en waar Hij stierf voor onze zonden en is opgestaan uit de dood: Israël. Wij horen zoveel negatiefs erover en over haar bewoners dat wij zouden kunnen vergeten dat Jezus een Jood was!

Wij hebben ook een toenemend aantal medegelovigen in Israël leren kennen, ook onder de Palestijnen en het is een voorrecht geweest voor ons om hen meerdere malen te bezoeken om hen te bemoedigen. De meeste christenen die naar Israël gaan, brengen hun tijd door met het bezoeken van de ‘Heilige Plaatsen’ waar Jezus met Zijn discipelen woonde en werkte. Dat is op zich wel interessant, maar het is nog veel boeiender om de ‘levende stenen’, onze broeders en zusters in de Heer te bezoeken en om te spreken over ons levend geloof waar en wanneer mogelijk.

Dit laatste bezoek logeerden wij enkele dagen in Yaffo (Joppa), vlakbij de grote stad Tel Aviv. Kijk naar Handelingen 10 in de bijbel voor het verhaal van de apostel Petrus die in Joppa logeerde en de boodschap van de Heer hoorde dat hij het evangelie moest brengen aan de heidenen. Het huis waar Petrus logeerde, staat er waarschijnlijk nog

Wandelend langs de boulevard, op weg om een duik te nemen in de Middellandse Zee, kwamen wij mensen tegen uit verre uithoeken van de wereld. Wij konden getuigen tegen boeddhistische careworkers uit Nepal, die in Israël woonden, om hulpbehoevenden te verzorgen. Zij waren zo blij om ons te ontmoeten en bleven maar foto’s van ons maken, misschien meer dan honderd. Zij waren ver van huis en hunkerden duidelijk naar vriendschap.

Wij konden praten met jonge Kenianen die ook duidelijk behoefte hadden aan vriendschap. Wij konden met hen spreken over ons geloof.

Een andere keer gingen wij met een Russisch sprekend evangelist, Dov Bikas, uit in Tel Aviv om eveneens Russisch sprekende drugsverslaafden te zoeken en ze uit te nodigen voor een Bijbelstudie waar ze zouden horen hoe ze vrij van drugs zouden kunnen komen. Wat een nood! Levend in de openlucht in een vuil, smerig oud busstation en zonder hoop.  Volgens Dov gingen die avond 7 van hen in op de uitnodiging. Cor mocht een bemoedigend getuigenis geven hoe hij de Heer had leren kennen. Na de Bijbelstudie kreeg een ieder een warme maaltijd. Er is een mogelijkheid ook tot opname in een christelijke centrum voor degenen die echt vrij willen worden.

Wij hebben ook een voorganger, Joseph Haddad, ontmoet in de stad Haifa. Hij en zijn vrouw zijn van Libanese afkomst en zij namen ons mee naar een Arabisch dorp aan de Libanese grens om een Libanese familie te ontmoeten en de lunch bij hun te genieten. Het was een gek idee om te bedenken dat de Iraanse president Ahmadinejad op dat moment misschien alleen enkele kilometers bij ons vandaan was, want hij maakte een officieel bezoek aan Libanon, van waaruit hij dreigde Israël te vernietigen met de hulp van de Hezbollah. Hij zou symbolisch enkele stenen over de grens gegooid hebben naar Israël toe. Wij konden bedenken dat uiteindelijk het de Heer is, die alle dingen beslist.

“De machthebbers van deze wereld hebben hun hoofden bijeen gestoken en de leiders spannen samen tegen de HERE en Zijn Gezalfde.” Psalm 2 vers 2, lees voor de uitkomst de hele psalm.

Daarna zijn wij een week naar Jeruzalem gegaan – een gezegende tijd. Wij hadden een speciale ontmoeting. Wij liepen in de graftuin waar wij geloven dat Jezus is gekruisigd en opstond uit de dood.

Er waren erg veel groepen aanwezig die hun eigen avondmaalsdiensten hielden, waarschijnlijk mensen van alle uithoeken van de wereld. Wij kwamen in de buurt van één groep die een avondmaalsdienst in het Engels hield en ik zei tegen Cor: ‘Ik herken de stem van de leider’. Toen keek ik naar hem en herkende zijn gezicht ook. Het was Chris Hill uit Engeland. Wij hadden hem nooit ontmoet maar wel met hem verschillende keren aan de telefoon gesproken en hadden verschillende dvd’s van hem. Wij werden uitgenodigd het avondmaal met hen mee te vieren en daarna met hen te praten. Het was voor hem de 82e keer dat hij een groep naar Israël leidde!

Een andere keer gingen wij naar de heel bekende Klaagmuur, de resten van een muur die een onderdeel was van het Joodse tempelplein uit de tijd van Jezus, een zeer heilige plaats voor de Joden. Op de foto kan u een Israëlische vlag zien. De president van de V.S., Barak Obama zou deze vlag willen verwijderen en vervangen door de vlag van de Verenigde Naties. Het is begrijpelijk dat de Israëlische 1e minister Netanyahu er niet aan denkt. Dat zou feitelijk betekenen dat hij het toezicht op de Klaagmuur zou overhandigen aan de V.N. die allerminst positief staat tegenover Israël .

Wij zijn ook naar de stad Arad in de Negev woestijn geweest. Daar hebben wij kostbare vrienden die geloven dat Jezus (Yeshua) de beloofde Messias is. Een van hen, Eddy Beckford heeft een schaak/domino club voor Russisch overlevenden van de holocaust in de 2e wereldoorlog. Deze mensen zijn vanzelfsprekend oud, sommigen waren grand meesters in de schaakspel in Rusland. Nu leiden ze eenzame levens in Arad en brengen hun dagen door in de schaakclub.

Als hij de kans krijgt vertelt Eddy Beckford het evangelie aan deze mannen, maar dit wordt niet in dank geaccepteerd door een extreem orthodoxe Joodse groep, genaamd de Haredim. Een keer hebben ze de schaakclub in brand gestoken en Eddy zelf is al 3 jaar onder huisarrest omdat hij steeds voor het gerecht wordt gehaald.

Wij zijn ook in Bethlehem geweest. Het zal u misschien verbazen dat Bethlehem is gesitueerd op de zogenaamde West Bank en is dus in handen van de Palestijnen. Om er te komen, moesten wij door de ‘checkpoint’ met een hoge muur die Jeruzalem scheidt van Bethlehem.

Men heeft een hoop kritiek op deze muur en zegt dat het erg hinderlijk is voor de Palestijnen, maar wij moeten niet vergeten, dat sinds Israël de muur geplaatst heeft, er vrijwel geen zelfmoordaanslagen meer hebben plaatsgevonden.

Maar wij waren niet in Bethlehem om de muur of de zogenaamde heilige plaatsen te bewonderen maar om onze medechristenen te bezoeken en versterken. Wij hebben dus ook vrienden onder de Palestijnen. Wij ontvingen een hartelijk welkom en mochten met onze vrienden Jeriës en Nawal bidden voor hun gezondheid.

Al met al een heel gezegende reis. Wij hebben Joden ontmoet, ook een Iranese Jood in een stadsbus en mochten voor hem het lied ‘Dit is de dag die de Heer ons geeft’ zingen in zijn moedertaal Farsi. Deze liederen in Farsi hebben wij in Nederland geleerd door veel om te gaan met Iranese asielzoekers.

Verder hebben toeristen ontmoet uit Finland, uit Zwitserland, uit Peru, uit Nieuw Zeeland, uit Australië enz. Een heel rijke ervaring!